تبلیغات
kingleo

kingleo
نویسندگان
نظر سنجی
دوست دارید این وبلاگ به فعالیت خود ادامه بدهد؟؟



لینکدونی
منبع: FCBarca.ir


نقطه آغاز (1899-1922)

هانس گمپر تاجر (متولد 22 نوامبر 1877 در وینترهور) مردی بود که تصمیم گرفت با چاپ یک آگهی در یک روزنامه محلی در 22 اکتبر 1899، یک باشگاه فوتبال در بارسلونا تاسیس کند.


گمپر که در بارسلونا با نام "خوان" مشهور بود، در سال 1898 برای تجارت به پایتخت کاتالان آمده بود و تنها پس از چند ماه از ورودش به بارسلونا در تاریخ 29 نوامبر 1899، ریاست اولین ملاقات باشگاه در "گیمناس سول" را بر عهده گرفت. به همراه گمپر، گوالتری ویلد، لوئیس دوسو، بارتومئو، تراداس، اتوکانزل، اتو مایر، اریک دوکال، پره کابوت، کارلس پوجول، جوزپ لیوبت، جان پارسون و ویلیام پارسون، در این گردهمایی تاریخی حضور داشتند. این جلسه باعث تشکیل باشگاه به صورت رسمی شد و مرد انگلیسی "گوالتری ویلد" به عنوان اولین رئیس باشگاه به صورت همزمان مشغول انجام وظایف مدیریتی و همچنین بازی در تیم شد. این در حالی بود که ویلد نیز در ابتدا مانند سایرین تنها یک بازیکن بود.


وسایل اولیه


از همان آغاز، بازیکنان لباس آبی و اناری به تن میکردند. نیمی از لباس به رنگ یک رنگ بود و نیمی به همراه آستینها به رنگ دیگر و به همراه شرت سفید.


نخستین لوگوی باشگاه


باشگاه در ابتدای تاریخ خود به نشانه تعهد به شهر، از نشان شهر استفاده می کرد. پس از آن در سال 1910 اعضای باشگاه به این نتیجه رسیدند که باشگاه نیاز به یک نشان دارد و برای طراحی بهترین لوگو مسابقه ای ترتیب داده شد که در ان فردی ناشناس که مدل کنونی را ارائه داده بود برنده شد.


اولین بازی


بارسا در اولین بازی خود، مقابل تیمی متشکل از مهاجرین انگلیسی در "بونانوا" (مکانی که هم اکنون به تورو پارک مشهور است) قرار گرفت. تیم انگلیسی به همراه تنی چند از بازیکنان بارسا موفق شد 1-0 پیروز شود.


اولین زمینها


در ابتدا جستجوی بارسا برای یافتن یک زمین خانگی با بازی در هتل کاسانواس (1900)، لاکارترا دهورتا (1901)، ال کارر مونتار (1905) و کارر اندوستریا که اولین زمین رسمی باشگاه محسوب می شد همراه شد. این زمین با گنجایش 6000 نفر و دو ردیف صندلی، در دوره خود بی مانند بود. این زمین در تاریخ 14 مارس 1909 افتتاح شد، در این زمان بارسا با تازگی کسب عناوین را آغاز کرده بود، آنها در ابتدا جام "کوپا ماکایا" را در فصل 1901/02 و جام قهرمانی کاتالونیا را در فصل 1904/05 و 1908/09 کسب کرده بودند. با توجه به شرایط جدید، در حالی که باشگاه از گسترش اجتماعی و ورزشی خود لذت می برد عنوان قهرمانی کاتالونیا را در فصول 1909/10، 1910/11، 1912/13، 1915/16، 1918/19، 1919/20، 1920/21، 1921/22 و جام حذفی اسپانیا را در فصلهای 1909/10، 1911/12، 1912/13، 1919/20، 1921/22 کسب کرد.


بنیان گذار، خوان گمپر


متولد 22 نوامبر در "وینترتور" در کشور سویس بود. هانس گمپر جوان، علاقمند به این ورزش بود. او پیش از این به دو میدانی، شنا، دوچرخه سواری و در راس همه آنها فوتبال علاقمند بود، وی قبل از این تیم اف سی زوریخ را نیز تاسیس کرده بود. وی در سن بیست سالگی وارد بارسلونا شد و با دیگر علاقمندان به ورزش آشنا شد و به جمع آوری پول برای موسسه بارسا که توجه اصلیش بر روی ورزش بود پرداخت. او بازیکن خوبی نیز بود و در سال 1901 از مجموع 88 گل بارسا 49 گل برای تیم به ثمر رساند. تا سال 1903 به بازی پرداخت و پس از آن در سال 1908 برای نجات باشگاه از نابودی به عنوان رئیس به باشگاه بازگشت. خوان گمپر تا سال 1925 و برای 5 دوره عنوان ریاست باشگاه را در اختیار داشت. گمپر به طور کامل تبدیل به یک کاتالان شد و هم به زبان کاتالان صحبت میکرد و هم می نوشت.


در سال 1925 وی توسط "پریمو د ریورا" دیکتاتوری که حامی رئال مادرید بود، از ادامه فعالیت منع شد. در سال 1930 گمپر مجدادا شکستی دیگر را، این بار در تجارت تجربه کرد و بلاخره با خود کشی به کار خود پایان داد .






از لس کورتس تا کمپ نو (1922-1957)

استادیوم لس کورتس در سال 1922 افتتاح شد، در وحله اول عامل رشد و تکامل باشگاه در عصر طلایی ما بود(1919-1929).


پس از این دوران شگفت انگیز باشگاه در دهه 30 وارد بحران شد. استادیوم لس کورتس توسط دیکتاتور فاشیست "پریمو د ریورا" بسته شد و از آن به عنوان کمپ نظامی در جریان جنگهای داخلی استفاده شد. با این وجود استادیوم لس کورتس هنوز هم برای پا گذاشتن به دوره با شکوه جدیدی زنده بود، این دوره "دوره پنج جام" بود. سامیتیر در دهه 1920 و کوبالا در دهه 1950 از جمله بازیکنان بسیاری بودند که باعث درخشش در استادیومی شدند که تاریخ آبی و اناری ها را رقم زد.


شروعی برای سالهای افتخار - ال کمپ د لس کورتس


از دهه 1919 تا 1929 به واقع به عنوان یک دوره طلایی برای باشگاه یاد میشود. هنگامی که باشگاه بازیکنانی مانند سامیتیر، آلکانترا، زامورا، ساگی، پیرا و سانچو را معرفی کرد. افرادی که در آن دوران خاص و دشوار به عنوان یک کاتالان وطن پرست توانایی و مهارتهایشان جمعیت را مجذوب می ساخت.

روز 20 می 1922 تاریخ افتتاح زمین جدید لس کورتس بود. طولی نکشید که این ورزشگاه به "کلیسای فوتبال" مشهور شد، این یک استادیوم باشکوه با گنجایش 30.000 نفر بود که بعدها گنجایش آن به دو برابر یعنی 60.000 نفر رسید. در جشن بیست و پنجمین سالگرد تاسیس باشگاه در سال 1924، با استناد بر اثر مشهور که توسط نقاش والنسیایی "جوزپ سگرلیس" کشیده شد اف سی بارسلونا در آن زمان 12.207 عضو داشت و قطعا آینده ای درخشان برای باشگاه تصور میشد. پنج سال بعد و در فصل 1928/29 بارسا موفق به کسب اولین قهرمانی از مجموعه قهرمانی های انبوهش در لیگ اسپانیا شد. این قهرمانی شروعی مناسب بود برای دوره ای که در آن جام قهرمانی کاتالونیا در فصول 1923/24، 1924/25، 1925/26، 1926/27، 1927/28 و جام قهرمانی اسپانیا در فصول 1924/25، 1925/26، 1927/28 بدست آمد. پیروزی آخر پس از انجام دو بازی با رئال سوسیداد و نمایش قهرمانانه دروازبان بارسا "فرانز پالاتکو" بدست آمد و بعدها "رافائل آلبرتی" با شعری از وی تجلیل کرد.

دوران سخت


در اواسط دهه شکوهمند 20، بارسا از مجموعه ای از برخوردهای غیر ورزشی، که دهه آتی را تحت تاثیر قرار دادند رنج می برد. در 14 ژوئن 1925، در زمان "پریمو د ریورا" ی دیکتاتور، در جریان برگذاری یک دیدار جمعیت حاضر به همراه "اورفئو" ی کاتالان سرود ملی اسپانیا را مسخره کردند و دولت نیز به منظور تلافی استادیوم را به مدت 6 ماه تعطیل کرد که این جریمه چندی بعد به 3 ماه کاهش یافت. در این بین خوان گمپر نیز مجبور به ترک ریاست باشگاه شد. پنج سال بعد و در 30 جولای 1930، موسس باشگاه از دنیا رفت، و با اینکه باشگاه بازیکنان همیشگی خود نظیر ونتورلا، رایش یا اسکولا را در اختیار داشت وارد دوران نزول خود شد. دوره ای که کشمکشهای سیاسی سایه خود را بر جامعه ورزش افکنده بود. مشکلات ورزشی، مالی، اجتماعی و کاهش دائمی شمار اعضا در حالی که باشگاه در فصول 1929/30، 1930/31، 1931/32، 1934/35، 1935/36 و 1937/38 موفق به کسب عنوان قهرمانی کاتالونیا شد، سبب شد باشگاه در اسپانیا از کسب موفقیت باز بماند.


عوامل جنگهای داخلی

یک ماه پس از آغاز جنگهای داخلی، ریاست باشگاه "جوزپ سونول" در نزدیکی "گوادالاخارا" توسط سربازان فرانکو به قتل رسید. خوشبختانه تیم در ان هنگام در تور آمریکا و مکزیک به سر می برد. در این بین با اینکه باشگاه از لحاظ مالی تثبیت شد، ولی نیمی از اعضای تیم خواستار انتقال به مکزیک و فرانسه شدند. در 16 مارچ 1936، فاشیستها بمبی را در محل باشگاه انداختند که باعث بوجود آمدن خساراتی جدی شد. چند ماه بعد، بارسلونا در تصرف فاشیستها در آمده بود، این در حالی بود که باشگاه به صورت یک سمبل برای کاتالانهای وطن پرست تبدیل شده بود. اعضای باشگاه اکنون به 3486 نفر تنزل پیدا کرده بود و این یک مشکل جدی به شمار می آمد. در مارچ 1940 همدست نزدیک حکومت فرانکو، "اریک پینیرو، مارکز د لاماسا د استا" به ریاست باشگاه منصوب شد. در همان زمان، نام باشگاه از تلفظ انگلیسی خود (Futbol Club Barcelona) بیشتر به سمت اسپانیایی (Club de Fútbol Barcelona) تغییر یافت (این تغییر در سال 1973 مجدادا برگردانده شد)، و چهار خط قرمز پرچم کاتالان در روی بازوی آستینها به دو عدد کاهش پیدا کرد و تا سال 1949 به شکل اصلی بازنگشت.


از دوران افت تا کوپا لاتینا


در طول دهه 40، باشگاه به تدریج از بحرانی که در سال 1942 دچار آن شده بود رهایی یافت. با این وجود آنها جام حذفی اسپانیا را در همان فصل فتح کردند. در فصل بعد و در جریان بازی رسوا کننده برابر مادرید بازیکنان توسط داور، پلیس و "پینیرو" (ریاست وقت باشگاه) که یک فاشیست بود، تهدید شدند. اما به واقع خود وی نیز از رفتاری که با تیمش می شد در عذاب بود و بلاخره از مقام ریاست باشگاه استعفا داد. با کسب مقام قهرمانی لیگ اسپانیا در فصول 1944/45، 1947/48 و 1948/49 و کسب کوپا لاتینا در 1949، به نظر می رسید که باشگاه دگرگون شده و مشکلات گذشته را سپری کرده است. بارسا پنجاهمین سالگرد تاسیس خود را در سال 1949 با افزایش اعضا به 24.793 عضو و کلکسیونی از افتخارات با 21 قهرمانی کاتالونیا، 9 قهرمانی در جام حذفی و 4 قهرمانی لیگ اسپانیا جشن گرفت.




کوبالا و پنج جام

با ورود "لادیسلاو کوبالا" در ژوئن 1950، خیلی زود مشخص شد که بارسا بیش از حد برای لس کورتس بزرگ است. بین سالهای 1951 و 1953 بارسا به تمام قهرمانی های ممکن در اسپانیا دست یافت. قهرمانی در لیگ اسپانیا در فصلهای 1951، 1952 و 1953، و کسب پنج جام در فصل 1951/52 که شامل قهرمانی در لیگ اسپانیا، جام حذفی، لاتین کاپ، اوا دوراته و مارتین روسی می شد با کمک خط حمله مشهور آن زمان که متشکل از باسورا، سزار، کوبالا، مورنو و مانچون بود، بدست آمد.




از ساخت کمپ نو تا هفتاد و پنجمین سالگرد (1957-1974)

باشگاه با ساخت ورزشگاه کمپ نو به تکامل رسید. این یک طرح بی سابقه در سطح معماری، و یک بلند پروازی فوق العاده در مقیاس مالی به شمار میرفت.


افزایش قدرت تیم، دلیل بزرگی برای ساخت یک خانه جدید برای تیم بود. با این حال در سالهای اولیه، ورزشگاه تنها شاهد یک دوره متوسط و تعداد کمی بازی برای باشگاه بود.




با این وجود تعداد هواداران در حال افزایش بود و این برای باشگاه مساله کوچک کم اهمیتی نبود. این موضوع زمانی مشخص شد که "نارسیس د کارراس" در سال 1968 به ریاست باشگاه رسید و عبارتی را رواج داد که بعدها به عنوان شعار باشگاه مطرح شد، "فراتر از یک باشگاه". اف سی بارسلونا با طرفداری از کاتالان و ضدیت با "فرانکو" در کاتالونیا در آمیخته بود، و این مساله کمک زیادی به نفوذ باشگاه در بعد اجتماعی و ارتباط با دنیای فرهنگی داشت. پس از ورود ابر ستاره هلند "یوهان کرایف" بارسا عنوان قهرمانی لیگ کوچک را در فصل 1973/74 کسب کرد، این اتفاق با هفتاد و پنجمین سالگرد باشگاه همزمان شد. با این وجود اعمال محدودیتهای رژیم فرانکو هواداران بارسلونا را از همیشه به یکدیگر نزدیکتر کرد.

کمپ نو به نمایش در آمد


در اواخر دهه 1940 به طور آشکارا مشخص شد که لس کورتس به اندازه کافی برای بارسا بزرگ نیست و باشگاه شروع به جستجوی برای یک خرید یک مکان جدید کرد. "فرانسی مایرو سانس" که در سال 1953 به ریاست باشگاه رسید یکی از پیشگامان این طرح بود، و کمپ نو سرانجام در 24 سپتامبر 1957 افتتاح شد. ورزشگاه جدید گنجایش 90.000 نفر را داشت که از این تعداد 49.000 نفر را اعضای رسمی باشگاه تشکیل میدادند. این مکان جدید، نوید بخش روزهای بزرگی پس از قهرمانی جام 1957 در مونتجوئیک بود.


قهرمانی لیگ در فصل 1958/59 و 1959/60 ناشی از حضور مربی افسانه ای "هلینو هررا" بود. او یک گروه از بازیکنان مستعد را که شامل کوکسیچ، زیبور، اواریستو، کوبالا، ایلوگیو مارتینز، سوارز، ویلاورده، اولیولا، خنسانا، سگاراف گراسیا، ورگس و تجادا، بود را رهبری می کرد. اما این مجموعه ستارگان در دهه 60، دیگر وجود نداشتند. باخت در فینال جام اروپا در برن در سال 1961، پیش زمینه یک دوره مایوس کننده بود که در آن تنها عنوان بزرگ، قهرمانی در جام 1963 و 1968 و یک فیر کاپ (Fair Cup) در سال 1966 بود.


فراتر از یک باشگاه


با اینکه کسب موفقیت در میدان اندک و با فاصله از هم بود ولی روند رو به رشد اعضای باشگاه هیچ گاه متوقف نشد. یکی از جذابیتهای بزرگ بارسا در آن دوره، تبدیل بارسا به عنوان جزیی از کاتالونیا و یک نماد برای مبارزه با رژیم فرانکو بود. با ورود ریاست باشگاه "آگوستی مونتال کاستا" (1969-1977) ریاست باشگاه قدمهای زیادی برای معرفی هویت باشگاه برداشت. با این وجود محدودیتهای حکومت فرانکو و جنگ برای بدست آوردن دموکراسی در فوتبال، او را در چندین مقطع به صورت جدی با قدرت دخالت در امور ورزشی "فرانکو" مواجه ساخت.


ورود یوهان کرایف


ورود بازیکنان خارجی پس از ورود "دی استفانو" در سال 1953 همواره یک موضوع جنجالی بوده. در دهه 1970 بارسا می بایت ماهیت مستبدانه زمامداران امور ورزشی را تحمل می کرد. به عنوان مثال تعیین وضعیت بازیکنان خارجی دارای والدین اسپانیایی، اما بلاخره کرایف به عنوان یک برگ برنده وارد باشگاه شد و فعالیت خود را در تاریخ 28 اکتبر 1973 آغاز کرد. مرد هلندی و بارسا بلافاصله برای کسب عنوان قهرمانی لیگ حمله کردند. پیروزی 5-0 در زمین رئال مادرید شب بسیار مهمی برای همه بود، خط حمله 5 نفره بارسا متشکل از رکساچ، آسنسی، کرایف، سوتیل و مارسیال بود. کرایف یکی از بازیکنان نسل جدید و یک رهبر واقعی چه در داخل زمین و چه خارج از زمین بود که علاقه بسیاری از رسانه ها را به خود جلب می کرد.




هفتاد و پنجمین جشن سالگرد

شخصیت اجتماعی باشگاه هنگامی که قهرمانی در لیگ 1973/74 با هفتاد و پنجمین سالگرد تاسیس باشگاه در پاییز 1974 همزمان شد به اوج خود رسید. جشن با پوستری که توسط "خوان میرو" نقاش، طراحی کرده بود برای بسیاری از مردم در آن زمان به معنای تظاهراتی در قالب بارسا بود. جشن با حضور هنرمندان، نویسندگان، خوانندگان و جمعی دیگر از افراد وابسته به جامعه کاتالان برگذار شد. این یک موقعیت عالی برای برگذاری جشن سالگرد بود و سرود (Cant del Barça) توسط گروه سرود "Sant Jordi" اجرا شد و چندی بعد به عنوان سرود رسمی باشگاه به ثبت رسید.




از جشن هفتاد و پنج سالگی تا جام اروپایی (1974-1992)

جشن هفتاد و پنج سالگی باشگاه آشکارا این مساله را اثبات کرد که باشگاه تحت تاثیر اجتماع کاتالونیا قرار دارد، در آن زمان اوضاع داخلی به شدت تحت تاثیر مسائل سیاسی که توسط حکومت دیکتاتوری "فرانکو" به وجود آمده بود قرار داشت.


ورود دموکراسی نه تنها باعث ایجاد تغییرات سیاسی عمده در کشور، بلکه در زمینه های دیگر اجتماع مانند ورزش نیز تاثیر داشت. اکنون باشگاه می بایست ادامه مسیر را هم زیر نظر فدراسیون که تحت نظر حکومت ملی بود، و هم حکومت مستقل کاتالونیا که منطبق با دموکراسی بود طی کند.


در بارسا، "آگوستی مونتال" به عنوان ریاست باشگاه از اولین لحظات پس از انتخابش به عنوان ریاست باشگاه، باشگاه را به سمت دموکراسی هدایت کرد. زمانی که اعضا به "خوزه لوئیز نونیز" فردی که بیشترین دوره ریاست تاریخ باشگاه را دارا می باشد رای دادند، فوتبال شاهد تغییرات بزرگی شد. عقد قرارداد با بازیکنان خارجی رونق پیدا کرده بود و در بخش مالی نیز با توسعه مواجه شده بود که این بخش در آن زمان به "درامد استثنایی" شهرت یافته بود. این بخش شامل حق پخش تلوزیونی، مخصوصا در زمانی که این قراردادها توسط گویندگان تلوزیونهای خصوصی اعلام میشد، بود.اما باشگاه در حال عقب گرد بود و از آخرین قهرمانی بارسا در لیگ 10 سال می گذشت. با این وجود باشگاه در جهت رسیدن به همه عناوین ممکن گام برمیداشت و قهرمانی در جام اروپا به همراه 4 قهرمانی متوالی در لیگ اسپانیا توسط "تیم رویایی" بدست آمد.


انتخابات 1978


پس از چندین سال وقفه در انتخابات آزاد، در ماه می 1978، اعضا بلاخره توانایی انتخاب مدیر خودشان را پیدا کردند. این یک رقابت تنگاتنگ ما بین 3 کاندید بود. "جوزپ لوئیز نونیز" 10.352 رای، و "نیکولا کاسائوس" 6.202 رای کسب کردند، و نونیز تا سال 2000 در این مقام باقی ماند.


جمعیت بارسا در بازل


سال 1979 سال مهمی برای بارسا بود، زیرا آنها موفق شدند جام برندگان جام را در بازل به دست بی آورند. اما پیروزی تنها نکته مهم و موثر این دیدار نبود بلکه حضور شگفت انگیز حدود 30.000 هوادار در فینال یک نمایش بزرگ در تاریخ رنگهای آبی و اناری بارسلونا و کاتالونیا در اروپا بود. جشنهای بی سابقه ای در خیابانهای بارسلونا و دیگر شهرهای کاتالان به راه افتاد. بارسا در سالهای 1982 و 1989 مجدادا قهرمانی جام برندگان جام اروپا را کسب کرد.


رشد مداوم باشگاه


در تمام این مدت رشد باشگاه متوقف نشد، در سال 1974، باشگاه 66.000 عضو داشت، که این تعداد به 77.000 عضو در سال 1978 و 98.000 عضو در سال 1992 افزایش یافت، اگر چه این تعداد در یک مقطع زمانی در سال 1986 به 108.000 عضو رسید. حامیان و اسپانسر های باشگاه در حال افزایش بودند، و در سال 1979 باشگاه 96 اسپانسر داشت که این تعداد در سال 1993 به حدود 700 اسپانسر رسید. در هنگام برگذاری جام جهانی 1982 کمپ نو توسعه یافت و در همین سال "مینی استادی" نیز ساخته شد.


اوروتی، دوستت دارم


فصل 1984/85 بارسا در حالی موفق به کسب عنوان قهرمانی در لیگ در وایادولید شد که هنوز 4 بازی تا انتهای فصل باقی مانده بود. این قهرمانی زمانی قطعی شد که دروازبان تیم "اوروتی" با تشخیص جهت توپ موفق به مهار پنالتی تیم حریف در آخرین دقیقه بازی شد. هیجان در آن لحظه به طور کامل گزارشگر بازی "خواکیم ام پویالس" را تحت تاثیر قرار داد و فریاد مشهور "اوروتی دوستت دارم" را سر داد. در آن سال بازیکنانی نظیر خولیو آلبرتو، میگوئلی، آرچیبالد، شوستر و کاپیتان الکسانکو حضور داشتند.


"تیم رویایی" سالهای 1990-1994


کسب عنوان قهرمانی لیگ در فصل 1985 با شکست در فینال جام اروپایی در سال 1986 در سویل به نا امیدی تبدیل شد. کمی پس از این مشکلات دیگری نیز بوجود امد و با بدنامی "هسپریا مونتینی" بازیکنان تیم خواستار استعفای هیئت مدیره شدند. روسای باشگاه برای تغییر مسیر باشگاه مجبور به یافتن راهی بودند و این تغییر با حضور یوهان کرایف شکل گرفت، او یک فلسفه نو و جدید را در فوتبال و بازیکنان تزریق کرد و فورا شروع به باز سازی تیم کرد. چیزی که او ساخت تیمی با قدرت و روحیه پیروزی طلبی بود، که بعدها به "تیم رویایی" مشهور شد. آن تیم افسانه ای که با کسب 4 عنوان قهرمانی و پی در پی از سال 991 تا 1994 و کسب نخستین عنوان قهرمانی اروپا طعم خوشبختی را چشید.




20 می 1992، روزی فراموش نشدنی


کسب اولین جام قهرمانی اروپا در شب بیستم ماه می 1992، در ورزشگاه افسانه ای ویمبلی لندن سزاوارانه قابل ذکر است. تیم حریف سمپدوریا از شهر جنوا بود، و بارسا با ضربه آزاد رونالد کومان که در وقت اضافه بازی زده شد با نتیجه 1-0 به پیروزی رسید. این پیروزی اولین قهرمانی بارسا در جام قهرمانان اروپا بود. ترکیب بارسا در این دیدار عبارت بود از: زوبیزارتا، ناندو، فرر، کومان، خوان کارلوس، باکرو، سالیناس (گویگوچا)، استوئیچکوف، لادروپ، گواردیولا (الکسانکو) و اوزه بیو.




از ویمبلی تا آینده کمپ نو (1992-2009)

تیم رویایی در مسیر دشواری قرار گرفت، و شکست در فینال جام اروپا در آتن در سال 1994 پایان یک دوره را نمایان ساخت.


یوهان کرایف در سال 1996 و در اقدامی جنجال برانگیز کنار گذاشته شد و دورانی جدید آغاز شد. اولین ثمره این اتفاق با کسب جام برندگاه جام در سال 1997 و کسب عنوان قهرمانی کوپا دل ری همراه شد. در فصل بعدی نیز بارسا جام یوفا، سوپر کاپ و عنوان قهرمانی لیگ را کسب کرد.


با وجود کسب این نتایج، رفتن کرایف باعث ایجاد دودستگی در میان اعضای باشگاه شد، و این می توانست تاثیر عمیقی بر ادامه مسیر باشگاه داشته باشد. تمامی این اتفاقات می توانست باعث بروز مشکل در زمینه پیشرفت اقتصادی که شامل حامیان مالی (اسپانسر ها )، پخش تلوزیونی، حق تصویر، و فسخ و انعقاد قرارداد با بازیکنان بود، شود. اداره یک باشگاه بزرگ فوتبال با وجود این تغییرات می توانست دچار شرایط پیچیده ای شود. در همین زمان باشگاه جشن صد سالگی را با شکوه فراوان و با تعبیر نام بارسلونا جشن گرفت. اما در میان هواداران همچنان دودستگی وجود داشت و در نهایت این مساله موجب پایان دوران ریاست "جوزپ لوئیز نونیز" شد. پس از وی "خوان گاسپارت" به عنوان ریاست باشگاه برگزیده شد و در سال 2003 "خوان لاپورتا" برای رسیدن به دفتر باشگاه موفق به کسب آرا شد.

عدم کسب موفقیت


"بابی رابسون" و لوئیس ونگال" در روی نیمکت بارسا موفق به کسب نتایج خوبی شدند، مخصوصا در سال 1996/97 که بارسا پس از کسب دو عنوان قهرمانی در لیگ موفق به کسب عنوان قهرمانی در جام یوفا شد. اما به آهستگی این احساس بوجود می آمد که پایان این دوره نزدیک است، و شکاف میان اعضا در حال گسترش است. کسب نتایج ضعیف در سالهای 1999-2000 برای اینکه "جوزپ لوئیز نونیز" را به استعفا متقاعد کند کافی بود.


جشن صد سالگی


ارگانهای زیادی فرصت لذت بردناز جشن صد سالگی را بدست نمی آورند، چیزی که تنها با ثبات و پایداری بدست می آید. جشن صد سالگی بارسا که از نوامبر 1899 تا نوامبر 1999 اتفاق افتاده بود تحت تاثیر یک سال پر از اتفاقات و مشکلات مختلف بود. "آنتونی تاپیس" نقاش، پوستر رسمی را طراحی کرد و "خوان مانوئل سرات" خواننده، سرود(Cant del Barça) را در مرکز زمین کمپ نو اجرا کرد. جشن صد سالگی در واقع پلی بود ما بین یک گذشته پر افتخار و باشکوه، و یک آینده پر از امید و انتظار. در این سالگرد تاریخی، بارسا موفق به کسب عنوان قهرمانی لیگ در فوتبال، بسکتبال و هاکی شد.


فاصله میان دو دوره حکمرانی


پس از استعفای نونیز، در سال 2000 انتخابات برگذار شد، و "خوان گاسپارت" که به مدت 22 سال نایب رئیس باشگاه بود به عنوان ریاست باشگاه برگزیده شد، نامزد شکست خورده "لوئیس باسات" بود. اما با ریاست گاسپارت باشگاه در زمینه ورزشی به موفقیتی دست نیافت و باشگاه به شکل عمیق و عمیقتری وارد بحران شد. گاسپارت در فوریه 2003 استعفا داد، و باشگاه تا زمان انتحابات جدید در ماه جولای در وضعیت نامعلومی به سر می برد. اما با وجود این مشکلات باشگاه توانست به یکی از بزرگترین موفقیتهای ورزشی اش دست یابد و تیم بسکتبال باشگاه موفق شد برای اولین بار در سال 2003 عنوان قهرمانی اروپا را بدست آورد.


خوان لاپورتا، رئیس باشگاه


در 15 ژوئن 2003، انتخابات جدید باشگاه با پیروزی وکیل جوان "خوان لاپورتا" که بالاتر از "لوئیس باسات" قرار گرفت، انجام شد. این آغاز یک دوره جدید و درخشان بود، وعده های جدید برای هدایت باشگاه و ورود ابر ستاره هایی مانند رونالدینهو، دکو و اتوو. این تیم مدت زیادی در انتظار کسب مقام نماند و سر آغاز آن کسب عنوان قهرمانی لیگ در فصل 2004/05 بود که در فصل بعد از آن نیز حفظ شد. اما بهترین لحظه کسب دومین عنوان قهرمانی اروپا بود که باعث حرکت رو به جلو و پیشرفت باشگاه در بعد اجتماعی بود و ارزشهای "فراتر از یک باشگاه" را گسترش داد. در نتیجه پروژه ی "رقابت بزرگ" رشد اعضا در حال رسیدن به یک رکورد بود و سر انجام تعداد هواداران در سال 2006 از مرز 150.000 نفر عبور کرد.


2006، یک سال رویایی


سال 2006 در تاریخ بارسا یکی از سالهایی است که در اذهان باقی خواهد ماند. باشگاه موفق به کسب پیروزی 2-1 در فینال جام اروپا مقابل آرسنال، در پاریس شد. در همان سال مجتمع ورزشی خوان گمپر در "سنت خوان دسپی" بازگشایی شد و بارسا در ماه سپتامبر یک قرارداد تاریخی را با یونیسف در مقر سازمان ملل در نیویورک امضا کرد. این قرارداد بیش از همه مسیر حرکت و روح بارسا را به تصویر کشید و قطعا "فراتر از یک باشگاه" را معنی کرد.

2009: بهترین سال در تاریخ باشگاه

در فصل 2008-09 انتخاب خوسپ گواردیولا به عنوان سرمربی تیم نیروی تازه ای به باشگاه بخشید و آن ها با قهرمانی در لالیگا، جام حذفی اسپانیا، لیگ قهرمانان اروپا، سوپرجام اروپا و اسپانیا و جام جهانی باشگاه ها، موفق ترین فصل تاریخ باشگاه را رقم زدند. قهرمانی با قدرت و احترام جهانی در شش جام بر پایه ی بازیکنانی چون مسی، اینیستا، ژاوی و پدرو که از لاماسیا به تیم اصلی رسیده بودند. برد 2-6 در برنابئو، پیروزی بر منچستر در رم و افتخار آفرینی در ابوظبی با شکست استودیانتس در فینال جام جهانی باشگاه ها، لحظاتی به یادماندنی برای هواداران بارسا به شمار می روند. موفقیت ورزشی در بالا رفتن وجهه ی اجتماعی و مطبوعاتی باشگاه هم اثر داشت و در نوامبر 2009 تعداد اعضا با 172,938 نفر رسید.

در فصل 2009-10 که دومین فصل مربیگری گواردیولا بود، باشگاه برای دومین بار پیاپی قهرمان لالیگا شد. این عنوان بیستمین قهرمانی تاریخ باشگاه بود و با ثبت رکورد جدید کسب 99 امتیاز به دست آمد. تکلیف قهرمانی تا روز آخر مشخص نبود و تیم در بازی مقابل وایادولید قهرمانی را از آن خود کرد. جشن قهرمانی همان روز در کمپ نو با حضور هواداران برگزار شد
درباره وبلاگ

[ به وبلاگ طرفدارای بار3لونا خوش اومدین اصولا اینجا میتونید جدید ترین خبرای بارسلونا رو پیدا کنید... با نظراتون کمک می کنید وبمون بهتر بشه یا اگه پست در خواستی یا هر چیز دیگه ای داشتین میتونید به ما ایمیل کنید: kingleo_king@yahoo.com ]
آمار سایت
بازدیدهای امروز : نفر
بازدیدهای دیروز : نفر
كل بازدیدها : نفر
بازدید این ماه : نفر
بازدید ماه قبل : نفر
تعداد نویسندگان : عدد
كل مطالب : عدد
آخرین بروز رسانی :